Psalm 106 - Niewdzięczność ludu wybranego (Biblia Tysiąclecia)
Alleluja.
Chwalcie Pana, bo dobry,
bo na wieki Jego łaskawość.
Któż opowie dzieła potęgi Pana,
ogłosi wszystkie Jego pochwały?
Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań,
w każdym czasie czynią to, co sprawiedliwe.
Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie.
Przyjdź nam z pomocą,
abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych,
radowali się radością Twojego ludu,
chlubili się razem z Twoim dziedzictwem.
Zgrzeszyliśmy, wraz z naszymi przodkami,
popełniliśmy nieprawość, żyliśmy występnie.
Ojcowie nasi w Egipcie
nie pojęli Twych cudów,
nie pamiętali ogromu łask Twoich,
lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.
Ale ocalił ich przez wzgląd na swoje imię,
aby objawić swoją potęgę.
Zgromił Morze Czerwone i wyschło,
i poprowadził ich przez fale jakby przez pustynię.
I ocalił ich z ręki ciemięzcy,
i z ręki przeciwnika uwolnił.
Wody pokryły ich wrogów:
ani jeden z nich nie pozostał.
Słowom więc Jego uwierzyli
i śpiewali Jemu pochwały.
Szybko o dziełach Jego zapomnieli:
na Jego radę nie czekali.
Pałali żądzą na pustyni,
na próbę wystawiali Boga na odludziu.
Uczynił zadość ich żądaniu,
lecz zesłał na nich zarazę.
Zazdrościli Mojżeszowi w obozie,
Aaronowi, świętemu Pańskiemu.
Otwarła się ziemia i połknęła Datana,
i nakryła zgraje Abirama.
I ogień zapłonął przeciw ich zgrai,
i płomień spalił bezecnych.
U stóp Horebu zrobili cielca
i oddawali pokłon ulanemu posągowi.
Zamienili swą Chwałę
na wizerunek cielca jedzącego siano.
Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,
który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
dziwów - w krainie Chama,
zdumiewających - nad Morzem Czerwonym.
Postanowił ich zatem wytracić,
gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec:
on wstawił się do Niego,
aby gniew Jego odwrócić, by ich nie wyniszczył.
I wzgardzili wspaniałą ziemią,
nie uwierzyli Jego słowu.
Ale szemrali w swoich namiotach,
nie słuchali głosu Pańskiego.
I przysiągł im z ręką podniesioną,
że powali ich na pustyni,
że ich potomstwo rozproszy wśród ludów,
że ich rozsypie po krajach.
Potem przystali do Baal-Peora,
spożywali z ofiar dla [bogów] umarłych.
Drażnili Go swymi postępkami
i spadła na nich plaga.
Lecz powstał Pinchas, odbył sąd
i zaraza ustąpiła.
Uznano mu to za czyn sprawiedliwy
z pokolenia na pokolenie, na zawsze.
Rozdrażnili Go znowu przy wodach Meriba;
przez nich nieszczęście spotkało Mojżesza,
bo rozgoryczyli jego ducha
i nierozważnie powiedział swymi wargami.
Nie wytracili narodów,
jak im to Pan nakazał.
Lecz się zmieszali z poganami
i nauczyli się ich uczynków;
poczęli czcić ich bałwany,
które się stały dla nich pułapką.
I składali w ofierze swych synów
i swoje córki złym duchom.
I krew niewinną przelali:
<krew synów swoich i córek,
które złożyli w ofierze posągom kananejskim>.
I ziemia krwią się skalała,
a oni się splamili swoimi czynami
i swoimi występkami dopuścili się wiarołomstwa.
Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi,
tak iż poczuł wstręt do swego dziedzictwa.
I wydał ich w ręce pogan,
a zapanowali nad nimi ich przeciwnicy.
Ich wrogowie znęcali się nad nimi;
pod ręką ich doznawali ucisku.
Wielokrotnie ich uwalniał,
oni zaś sprzeciwiali się Jego planom,
ginęli zatem przez swe nieprawości.
Lecz wejrzał na ich utrapienie,
gdy wysłuchiwał ich błagań.
I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze
i pożałował [ich] w swej wielkiej łaskawości.
I wzbudził dla nich litość
u wszystkich, co ich uprowadzili w niewolę.
Ratuj nas, Panie, Boże nasz,
zgromadź spośród narodów,
abyśmy wielbili święte imię Twoje
i dumni byli z Twej chwały.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
od wieków na wieki!
A cały lud niech powie: Amen!
Alleluja!
Psalm 106 - Niewdzięczność ludu wybranego (Brewiarz)
Chwalcie Pana, bo jest dobry,
bo na wieki trwa Jego łaska.
Któż wysłowi potężne dzieła Pana
i rozgłosi całą Jego chwałę?
Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań
i sprawiedliwie postępują w każdym czasie.
Pamiętaj o nas, Panie, gdyż upodobałeś sobie w Twym ludzie,
przyjdź nam z pomocą,
Abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych,
cieszyli się radością Twojego ludu,
chlubili się razem z Twym dziedzictwem.
Grzeszyliśmy jak nasi ojcowie,
popełnialiśmy nieprawość, żyliśmy występnie.
Ojcowie nasi w Egipcie nie pojęli Twych cudów,
nie pamiętali ogromu łask Twoich,
lecz bunt podnieśli przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.
Ale ocalił ich przez wzgląd na swoje imię,
aby objawić swą potęgę.
Zgromił Morze Czerwone, i wyschło,
i poprowadził ich przez fale jak przez pustynię.
Ocalił ich z rąk ciemięzcy
i uwolnił z rąk przeciwnika.
Wody zakryły ich wrogów,
ani jeden z nich nie ocalał.
Uwierzyli więc Jego słowom
i śpiewali Mu pochwały.
Ale szybko zapomnieli o Jego czynach,
nie czekali na Jego radę.
Pożądaniem pałając na pustyni,
wystawili tam Boga na próbę.
Uczynił zadość ich żądaniu,
lecz zesłał na nich zarazę.
Zazdrościli Mojżeszowi w obozie,
Aaronowi, świętemu Pana.
Otwarła się ziemia i połknęła Datana,
i zasypała zgraję Abirama.
Ogień zapłonął przeciw ich zgrai
i płomień strawił bezbożnych.
U stóp Horebu zrobili cielca
i pokłon oddawali bożkowi ulanemu ze złota.
Zamienili swą Chwałę
na podobieństwo cielca jedzącego siano.
Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,
który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
Rzeczy przedziwnych w krainie Chamitów,
zdumiewających nad Morzem Czerwonym.
Postanowił ich zatem wytracić,
gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec.
On wstawił się do Niego,
aby odwrócić Jego gniew niszczący.
I wzgardzili wspaniałą ziemią,
nie wierzyli Jego słowom,
Ale szemrali w swoich namiotach,
nie słuchali głosu Pana.
I przysiągł im z ręką podniesioną,
że powali ich na pustyni,
Że ich potomstwo rozproszy wśród ludów,
że rozmiecie ich po całej ziemi.
Potem przystali do Baal Peora,
jedli ofiary składane martwym bogom.
Rozdrażnili Pana swymi postępkami
i spadła na nich plaga.
Lecz powstał Pinchas, który sąd odbył,
i ustąpiła zaraza.
To mu poczytano za czyn sprawiedliwy
przez wszystkie pokolenia, na wieki.
Znów rozdrażnili Pana przy wodach Meriba,
przez nich Mojżesza spotkało nieszczęście,
Bo jego ducha rozgoryczyli
i powiedział rzeczy nierozważne.
Nie wytępili narodów,
jak im to Pan nakazał,
Ale zmieszali się z poganami
i uczyli się postępować jak oni.
Poczęli czcić ich bałwany,
które stały się dla nich pułapką.
Składali w ofierze swych synów
i swoje córki złym duchom.
Krew niewinną przelali,
krew swoich synów i córek,
które złożyli w ofierze posągom kananejskim.
Ziemia krwią się skalała,
a oni splamili się swoimi czynami
i dopuścili się wiarołomstwa przez swoje występki.
Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi,
aż poczuł wstręt do własnego dziedzictwa.
Wydał ich w ręce pogan,
zawładnęli nimi przeciwnicy.
Wrogowie znęcali się nad nimi,
pod ich ręką doznawali ucisku.
Uwalniał ich wiele razy,
oni zaś buntowali się przeciw Jego zamysłom
i ginęli przez swoje nieprawości.
Lecz wejrzał na ich utrapienie,
wysłuchał ich modlitwy.
I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze,
zlitował się nad nimi w swej wielkiej łaskawości.
Litość dla nich wzbudził
u wszystkich, którzy ich mieli w niewoli.
Ratuj nas, Boże, nasz Panie,
zgromadź nas z krajów pogańskich,
Abyśmy wielbili święte imię Twoje
i dumni byli z Twej chwały.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
od wieków na wieki,
a cały lud niech powie: Amen!
Spisane to zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów. (1 Kor 10, 11)
