Psalm 105 - Bóg wierny przymierzu z Abrahamem (Biblia Tysiąclecia)
Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia,
głoście dzieła Jego wśród narodów!
Śpiewajcie Mu i grajcie Mu,
rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda!
Szczyćcie się Jego świętym imieniem;
niech się weseli serce szukających Pana!
Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze,
szukajcie zawsze Jego oblicza!
Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał,
o Jego znakach i sądach ust Jego,
potomstwo Abrahama, Jego słudzy,
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Jahwe, jest naszym Bogiem:
Jego wyroki obejmują świat cały.
Na wieki pamięta o swoim przymierzu,
obietnicę dał dla tysiąca pokoleń.
Zawarł je z Abrahamem
i przysięgę dał Izaakowi,
ustanowił dla Jakuba jako prawo,
dla Izraela jako wieczne przymierze,
mówiąc: Dam tobie ziemię Kanaan
na waszą własność dziedziczną.
Kiedy ich było niewielu,
nieliczni i obcy w niej,
i wędrowali od szczepu do szczepu,
z jednego królestwa do drugiego ludu,
nikomu nie pozwolił ich uciskać
i z ich powodu karał królów:
«Nie dotykajcie moich pomazańców
i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!»
Potem przywołał głód na ziemię
i odebrał cały zapas chleba.
Wysłał przed nimi człowieka:
Józefa sprzedano jako niewolnika.
Kajdanami ścisnęli jego nogi,
w żelazo zakuli jego szyję,
aż się spełniła jego przepowiednia
i słowo Pańskie dało mu świadectwo.
Posłał król, by uwolnić go,
i władca ludów, aby go wyzwolić.
Ustanowił go panem nad swoim domem
i władcą nad całą swoją posiadłością,
by według swej myśli pouczał jego dostojników
a jego starszyznę uczył mądrości.
Wówczas Izrael wkroczył do Egiptu,
Jakub był gościem w kraju Chama.
Licznie rozmnożył swój naród,
uczynił go mocniejszym od jego wrogów.
Ich to serce odmienił, ażeby znienawidzili lud Jego
i wobec Jego sług postępowali zdradziecko.
Wtedy posłał sługę swojego, Mojżesza,
i Aarona, którego sobie wybrał.
Oni okazali w Egipcie Jego znaki
i cuda w krainie Chama.
Zesłał ciemności i nastał mrok,
lecz nie przestrzegali słów Jego.
W krew zamienił ich wody
i pozabijał ich ryby.
Od żab się zaroiła ich ziemia,
[nawet] w komnatach ich królów.
Rzekł, i robactwo się zjawiło,
komary w całym ich kraju.
Zesłał im grad zamiast deszczu
i ogień palący na ich ziemię.
Poraził im winorośle i figowce
i drzewa połamał w ich kraju.
Rzekł, i nadciągnęła szarańcza,
niezliczone mnóstwo świerszczy.
Pożarły one całą trawę w ich kraju
i zjadły płody na ich roli.
Pobił wszystkich pierworodnych w ich ziemi,
pierwociny całej ich siły.
A tamtych wyprowadził ze srebrem i złotem
i nie było słabego w Jego pokoleniach.
Egipcjanie byli radzi z ich wyjścia,
bo lęk ich ogarnął przed nimi.
Chmurę rozpostarł jako osłonę
i ogień, by świecił wśród nocy.
Prosili i przywiódł przepiórki,
i nasycił ich chlebem z nieba.
Rozdarł skałę i spłynęła woda,
popłynęła w pustyni jak rzeka.
Pamiętał bowiem o swym świętym słowie,
[danym] Abrahamowi, słudze swojemu.
I wyprowadził lud swój wśród radości,
wśród wesela - swoich wybranych.
I darował im ziemie narodów,
i zawładnęli owocem pracy ludów,
by strzegli Jego przykazań
i prawa zachowywali.
Alleluja.
Psalm 105 - Bóg wierny swemu przymierzu (Brewiarz)
Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia,
głoście Jego dzieła wśród narodów.
Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy,
rozgłaszajcie wszystkie Jego cuda.
Szczyćcie się Jego świętym imieniem,
niech się weseli serce szukających Pana.
Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze,
zawsze szukajcie Jego oblicza.
Pamiętajcie o cudach, które On uczynił,
o Jego znakach, o wyrokach ust Jego,
Potomkowie Abrahama, słudzy Jego,
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Pan, jest naszym Bogiem,
Jego wyroki obejmują świat cały.
Na wieki pamięta o swoim przymierzu,
obietnicy danej tysiącu pokoleń,
O przymierzu, które zawarł z Abrahamem,
przysiędze danej Izaakowi.
Ustanowił je dla Jakuba jako prawo,
dla Izraela jako wieczne przymierze,
Gdy powiedział: "Dam tobie ziemię kananejską
na waszą własność dziedziczną".
Kiedy było ich niewielu,
nielicznych przybyszów w tym kraju,
Wędrujących od plemienia do plemienia,
od królestwa do jeszcze innego ludu,
Nikomu nie pozwolił ich uciskać,
karał z ich powodu królów:
"Nie dotykajcie moich wybrańców
i moim prorokom nie czyńcie krzywdy".
Potem Pan przywołał głód na ziemię
i odebrał cały zapas chleba.
Wysłał przed nimi męża:
Józefa, którego sprzedano w niewolę.
Kajdanami ścisnęli mu nogi,
jego kark zakuto w żelazo,
Aż się spełniła jego przepowiednia
i poświadczyło ją słowo Pańskie.
Król posłał, aby go uwolnić,
wyzwolił go władca ludów.
Ustanowił go panem nad swoim domem,
władcą całej posiadłości swojej,
By według swej myśli pouczał dostojników,
a jego doradców uczył mądrości.
Potem Izrael wkroczył do Egiptu,
Jakub był gościem w kraju Chamitów.
Bóg swój naród bardzo rozmnożył,
uczynił go mocniejszym od jego wrogów.
Ich serce odmienił, by znienawidzili lud Jego
i wobec sług Jego postępowali zdradziecko.
Posłał wtedy sługę swego Mojżesza
i Aarona, wybranego przez siebie.
Okazali wśród nich Jego znaki
i cuda w krainie Chamitów.
Zesłał ciemności i mrok nastał,
lecz oni buntowali się przeciw Jego słowom.
W krew zamienił ich wody
i pozabijał ryby.
Od żab zaroiła się ich ziemia,
nawet w komnatach królewskich.
Rzekł, i pojawiło się robactwo
i w całym ich kraju komary.
Zamiast deszczu grad zesłał,
palący ogień na ich ziemię.
Powalił ich winorośle i figi
i drzewa połamał w ich kraju.
Rzekł, i nadciągnęła szarańcza,
roje świerszczy nieprzeliczone.
Pożarły całą trawę w ich kraju
i zjadły płody ich ziemi.
Pobił wszystkich pierworodnych ich kraju,
cały kwiat ich potęgi.
A lud swój wyprowadził ze srebrem i złotem
i nikt nie był słaby w jego pokoleniach.
Egipcjanie cieszyli się z ich wyjścia,
bo lęk ich ogarnął przed nimi.
Chmurę rozpostarł, aby ich osłonić,
i ogień, by im świecił wśród nocy.
Prosili, i zesłał im przepiórki,
nasycił ich chlebem z nieba.
Rozdarł skałę, i trysnęła woda,
popłynęła pustynią jak rzeka.
Pamiętał bowiem o swym świętym słowie
danym Abrahamowi, swojemu słudze.
I wyprowadził lud swój wśród radości,
z weselem swoich wybranych.
Darował im ziemie narodów,
i zawładnęli dorobkiem ludów,
By strzegli Jego przykazań
i zachowywali Jego prawa.
Apostołowie ukazują poganom cuda Boże dokonane w przyjściu Pana. (Św. Atanazy)
