Pycha, gniew, chciwość, zazdrość, lubieżność, łakomstwo i lenistwo.
Mają być to najgorsze grzechy, reszta grzechów to pochodne tychże.
Co więcej, grzechy te mają swoich „opiekunów”.
Lucyfer pychy,
Szatan gniewu,
Mammon chciwości,
Lewiatan zazdrości,
Asmodeusz lubieżności, nieczystości
Beelzebub łakomstwa, obżarstwa
Belfegor lenistwa.
Siedem grzechów głównych (łac. septem peccata capitalia) – zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego, nr 1866, określenie dla grzechów wyróżnionych przez doświadczenie chrześcijańskie za Św. Janem Kasjanem i Św. Grzegorzem I (Wielkim). Nazywa się je „głównymi”, ponieważ powodują inne grzechy i inne wady, a także są podłożem, na którym może powstać i rozwinąć się wiele innych występków, nieprawości, zaniedbań.
Nazwy łacińskie, choć nie wszystkie odpowiadają nazwom polskim, to: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira oraz acedia; ich pierwsze litery tworzą słowo SALIGIA. Określenie to w średniowieczu często używane było jako nazwa wszystkich tych grzechów łącznie, a ich kolejność została zmodyfikowana przez błogosławionego Henryka z Ostii w XII wieku. Wskutek zmiany hierarchii ważności powyższych grzechów kolejność tychże była w ciągu wieków modyfikowana; w obecnej wersji katechizmu porządek jest następujący: 1, 2, 4, 6, 3, 5, 7.
Katechizm, jak i współczesne nauczanie Kościoła, nie nazywa raczej powyższych grzechami, ale wadami, które powstają wskutek powtarzania tych samych czynów, będących wynikiem skłonności do grzechu po popełnieniu innych grzechów. Dlatego też określenie główne, używane od wieków za Św. Janem Kasjanem oraz Św. Grzegorzem Wielkim, oznacza, że są przyczyną powstawania innych grzechów i wad.
1. PYCHA – PAW
2. CHCIWOŚĆ – KOZA
3. NIECZYSTOŚĆ – ŻABA
4. ZAZDROŚĆ (ZAWIŚĆ) – WĄŻ
5. NIEUMIARKOWANIE W JEDZENIU I W PICIU – ŚWINIA
6. GNIEW – LEW
7. LENISTWO (GNUŚNOŚĆ) – ŚLIMAK
Ewangelia wg św. Marka 7, 20-23
«Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym».
List do Rzymian 7, 14-25 Skłonności upadłej natury
Wiemy przecież, że Prawo jest duchowe. A ja jestem cielesny, zaprzedany w niewolę grzechu. Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to, czego nienawidzę – to właśnie czynię. Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to tym samym przyznaję Prawu, że jest dobre. A zatem już nie ja to czynię, ale mieszkający we mnie grzech.
Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka. A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i podbija mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, [co wiedzie ku] tej śmierci? Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu.
